Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Με αφορμή τον κλασικό μαραθώνιο της Κυριακής...


Ένας μαραθώνιος δεν είναι μονάχα τα 42.195 μέτρα.
Είναι όλα εκείνα τα πολλά παραπάνω χιλιόμετρα της πολύμηνης προετοιμασίας, τόσο σωματικής όσο και ψυχικής, που προηγείται του αγώνα.
Και τα ποικίλα συναισθήματα όλης αυτής της διαδικασίας (χαρά, πόνος, κούραση, απογοήτευση, ενθουσιασμός, πάθος και τόσα άλλα) που κορυφώνονται κατά τη διάρκεια της μαραθώνιας διαδρομής, καθώς το μυαλό υπολογίζει κάθε χιλιόμετρο που διανύει και μετράει αντίστροφα όσα του απομένουν.
Ο χρόνος μετράει αντίστροφα και τα λεπτά τρέχουν μαζί με κάθε διασκελισμό που ο κάθε αθλητής πραγματοποιεί μόνος, σε έναν αγώνα ενάντια στον εαυτό, τα όρια και τις αντοχές του. Γιατί κανένας δεν τρέχει μόνο με τα πόδια. Γιατί, όταν κάπου στη διαδρομή η δύναμη στα πόδια σε εγκαταλείπει, τρέχεις κυρίως με το μυαλό, την καρδιά και την ψυχή.

Ένας μαραθώνιος είναι μια υπέρβαση που δε μετριέται σε αριθμούς και χιλιομετρικές αποστάσεις. Είναι αυτό που καθρεφτίζεται στα μάτια του κάθε αθλητή, φτάνοντας και περνώντας ο ίδιος- με όποιες σωματικές και ψυχικές απώλειες και εμπειρίες- τη γραμμή του τερματισμού.

Ένας μαραθώνιος, όμως, είναι και η υπόσχεση που ακολουθεί τον τερματισμό, καθώς κάθε αθλητής ψιθυρίζει στο μυαλό και την ψυχή του: "Θα το ξανακάνω...".
Γιατί μια φορά δεν είναι αρκετή, όταν γευτείς ό,τι είναι, ό,τι συμβολίζει ο μαραθώνιος δρόμος...

Ε.Ψ.

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

Σκιές



Και κάπου μέσα στο σκοτάδι, ξάφνου ανάβει ένα φως
που δημιουργεί σκιές κι αντανακλάσεις.
Και κάπως έτσι δημιουργείται άλλος ένας κόσμος, 
ένας δεύτερος κόσμος από φως και σκιά. 

Και μπροστά στα θαμπωμένα μάτια εμφανίζεται μια άλλη πραγματικότητα.
Γεννημένη από φως, μα ασπρόμαυρη, χωρίς έτοιμα χρώματα.
Σαν ένα σχέδιο στον καμβά 
που περιμένει να χρωματιστεί από ξεχωριστές, προσωπικές επιλογές χρωμάτων.

Και έπειτα το φως σβήνει. Και οι σκιές δε φαίνονται πια. 
Χάθηκε εκείνος ο άλλος κόσμος...
Μα, άραγε, τόσο απλά παύει να υπάρχει, 
μονάχα επειδή έσβησε το φως; ...

Ε.Ψ.

 

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2018

Κρυμμένοι ήλιοι

Το καλοκαίρι δεν τελειώνει τον Αύγουστο.
Υπάρχει μέσα σε καθετί που ακτινοβολεί κρυφά ή φανερά,
σε ό,τι  κρύβει μια ακτίνα, μια σπίθα, μια λάμψη, μια ελπίδα.
Το καλοκαίρι δεν τελειώνει τον Αύγουστο,
αφού ο ήλιος δε σταματάει να υπάρχει 
ακόμα και σε συννεφιασμένους ουρανούς.
Το καλοκαίρι δεν τελειώνει τον Αύγουστο,
αφού κρυμμένοι ήλιοι βρίσκονται μέσα στον καθένα...

...καλό μήνα!

Ε.Ψ.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

Παράθυρο στον ουρανό



''Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.
Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.
Για να υπόσχονται το «παραπέρα»''...

 Ο. Ελύτης, Δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα (απόσπασμα)

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

Φθινόπωρο ξανά!



Φθινόπωρο ξανά
και ο ήλιος χάνει λες από τη δύναμή του, 
καθώς η θερμοκρασία χαμηλώνει
και η φύση αλλάζει χρώματα. 

Και κάπου εκεί στην αλλαγή,
καθώς από τους καλοκαιρινούς επισκέπτες της 
η θάλασσα ερημώνει και οι φωνές ησυχάζουν,
εμφανίζονται οι κρυμμένοι ήρωες της νέας εποχής,
κουβαλώντας λες μαζί τους όσα φωνάζουν "Φθινόπωρο"!

Ε.Ψ.



 

 

Είναι μια θλίψη το φθινόπωρο καθώς αδειάζουν οι ακρογιαλιές και το νησί ερημώνει· και μένει μόνη η ψυχή με τ’ άγριο πέλαγο. Πώς να παλέψει με τις άδειες Κυριακές την ερημιά των βράχων και της θάλασσας, με τις κουρούνες που το δειλινό στην αποβάθρα κρώζουν.

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/to-fthinoporo-ton-poiiton/ ]
Είναι μια θλίψη το φθινόπωρο καθώς αδειάζουν οι ακρογιαλιές και το νησί ερημώνει· και μένει μόνη η ψυχή με τ’ άγριο πέλαγο. Πώς να παλέψει με τις άδειες Κυριακές την ερημιά των βράχων και της θάλασσας, με τις κουρούνες που το δειλινό στην αποβάθρα κρώζουν.

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/to-fthinoporo-ton-poiiton/ ]

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

Για τα μάτια μιας... γάτας!

 
Πλησίασε αθόρυβα και έστρεψε το κεφάλι της προς τα μένα. Τα μάτια της έμειναν ορθάνοιχτα να κοιτάζουν επίμονα τα δικά μου. Κάτι ζητούσε και ήξερε πώς να το πάρει. Και ήταν σίγουρη ότι θα το πετύχει. Τουλάχιστον έτσι έδειχνε. Η επιμονή της ήταν αξιοθαύμαστη. Με έκανε να πιστέψω ότι διάλεξε και ξεχώρισε μόνο εμένα. Και ήρθε με μια σιωπηλή, αμετακίνητη περηφάνια να μου το ζητήσει.

Κι εγώ τελικά υπέκυψα σε αυτό το βλέμμα.
Και νόμιζα ότι την κέρδισα. Ότι θα την έκανα να μείνει.

Δεν πέρασε πολύς χρόνος. Σηκώθηκε, έστρεψε το κεφάλι της αλλού, καθώς εντόπισε ήδη και κατευθυνόταν προς το επόμενο "θύμα" της.

Να νιώσω προδοσία; Μήπως και με ξεγέλασε; Μα μήπως δεν ήταν αληθινή από την αρχή; Τι μπορούσα να περιμένω;

Τουλάχιστον κράτησα αυτό το βλέμμα. Κι έμεινα να θυμάμαι τις σκέψεις που έκανα... για τα μάτια μιας γάτας...!

Ε.Ψ.

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Κρινάκια στην άμμο


 Κόντρα στον άνεμο, τη ζέστη και την αλμύρα της αμμουδιάς
υπάρχει ένα φυτό που αψηφά τις δυσκολίες και ανθίζει,
ομορφαίνοντας τις λίγες παραλίες, στις οποίες εξακολουθεί, επιβλητικό και σπάνιο,
να κάνει την εμφάνισή του.